Echtgenoten

To be continued on http://patrickdroomt.blogspot.com/

 

 

 

 

 

Misschien twijfelt U of ik wel goed oplette in de biologieles. Dat deed ik.

Ik heb het ook niet over één of ander knutselidee met waardeloos materiaal.

Het gaat wel om een actie waar ondertussen al heel veel mensen hun dopje toe bijdragen. We zamelen plastieken, draaiende dopjes van drankjes in. Hiervan worden duurzame paletten gemaakt. De opbrengst hiervan wordt besteed aan de aankoop en opleiding van geleidehondjes.

Ieder jaar sleep ik dik 1000kg naar één van de verzamelpunten. En kijk eens wat dit oplevert:

Links zie je Ella, rechts zit Esty flink te wezen.

 

Agnes

Dan zal je als 49 jarige Limburger maar eens proberen mee te gaan met je tijd.

Ge opent een Space. "Verkeerd," zeggen ze, want dat is te hoogdrempelig voor het geven van reacties.

Dan browsed ge naar de webstek van Antwerpse Annie. 'Ge beweegt U onelegant,' lees je daar 'omdat ge surft met een explorer en dan kunt ge niet alles zien wat ik zo schoon verzin'.

De meneer van de PC-winkel had nochtans gezegd dat ik met diene Vista de laatste nieuwigheid in huis had.

Awel merci, ik deed mijn best om binnen te treden in de Google en Geek wereld. I did it my (space) way en allemaal zonder hulp van een Nonkske Techneut.

Om dan te moeten vaststellen dat je een onelegant bewegende oude aap op het net bent... dat is hard, héééééél hard. Boehoeeee, snik, snok.

 

Tante A. , heb respect voor mijn grijze haren. Maak iets dat ik ook kan bekijken met mijne explorer. Klantvriendelijk zijn, noemen ze dat.

Zou er daar, op het www, nog ergens een tante technorati zijn die mij wil helpen met al die nieuwerwetsigheid?
 

 

Tweemaaal in de week ga ik met een 28-jarige dame, voorzien van slanke leest, 4,4 km joggen.

Mijn motivatie?

Permanent training, fiscical development, talent expansion, more work-life balance en andere gobbledegook.

Allez, eerlijk nu: het streelt gewoon mijn ego dat ik met een jonge dame kan gaan lopen en meestal de snelste ben.

Maar vandaag brak de veer.

"'t Is niet erg," zei Lies. "Dedjudedju," zei Patrick.

"Gaat het?" vroeg Lies. "Verdomme." klonk het.

"Trek het U niet aan." repliceerde Lies.

Ikke zei niets meer, maar mijn ego lag in scherven.

 

ps van Agnes: De arme jongen is een beetje ziekjes en als jongens een beetje ziekjes zijn,...

 

 

U ging allemaal naar The Cure vanavond om je te ontspannen?

 

I cured from stress.

Lieve internetjeugd, realiseer U terdege dat uw dialect mij soms vreemd voorkomt.

 

U zei: "Gravedigger" en U bedoelde dit=

 

   

 

Ik verstond het volgende. ( Nu diene dinges niet vergeten ) Ne

 

 

"Denk je?" vroeg Georgina naar aanleiding van één mijner reacties op haar stukje 'vrouwen'.

Om eerlijk te zijn, ja, maar nogal basic.

Zo denk ik, telkens als ik in het meest oostelijke puntje van België kom, dat ik daar en daar alleen gebakken lever met uitjes kan eten.

 

 

Flatulent, maar lekker.

 

Wij, de echtgenoten Agnes en Patrick, hadden vandaag afspraak met een ander echtpaar.

Tja, echtparen van onze leeftijd willen soms hun puberkinderen ontvluchten. Wie zal het hen euvel duiden? Hun kinderen zeker niet. Die laten immers via de achterdeur hun liefjes binnen terwijl pa en ma de voordeur achter zich dichttrekken.

Wat te doen op een regenachtige namiddag? Eerst bezochten we samen een zaak gespecialiseerd in designmeubels. Het mannelijk gedeelte van het ons vergezellend koppel is mee met de laatste trends en geniet ervan mijn aversie voor het moderne op te kietelen. Toen het voorstel kwam om dan maar samen naar bed te gaan, dacht ik dat we weer een stap verder gingen zetten in de meest avant-gardistische trends op het gebied van de liefde.

 

Maar neen hoor, het betrof het bed van Napoleon. Daar bakken ze de frietjes nog in ossewit. Erg klassiek dus.

 

 

 

Kijkend naar de werkloze zonnewijzer, omringd door honderden witte bloemetjes die hun kopjes lijken uit te steken naar de zon die verstek laat gaan, mijmer ik even over de afgelopen dag.

 

Vanmorgen werd ik wakker met het gevoel boordevol energie te zitten. De zon zorgde er voor dat ik met een flinke zwaai uit bed kwam om dadelijk in actie te schieten. Ik wist het zeker: de lentekriebels hadden me te pakken. Iedereen zou het vandaag aan mij kunnen zien: een brede smile en één en al activiteit. De dag kon niet meer stuk. Snel thee gezet, ontbeten, de hond uitgelaten en dan bedacht wat ik vandaag allemaal zou kunnen doen. Ik zou wel 5 dingen tegelijk willen aanpakken, maar maak toch eerst een lijstje in mijn hoofd van ‘to do’ en ‘nice to do’: winterspulletjes wassen om weg te bergen, kwestie van het lentegevoel te stimuleren; de ramen zemen zodat de zon schaamteloos kan binnengluren; lekker koken met de stille hoop buiten te aperitieven; de keuken eens goed dweilen om alle winterspinsels te verbannen; vast en zeker wat lentewerkjes doen in de tuin; en uiteraard zal een lange wandeling met de hond alles compleet maken. Mooi, mooi, een heerlijke dag wacht…

 

Nu, bij een tas thee, mijmerend over de dag, geef ik het grif toe: ik heb te hoog gegrepen, te veel gewild en was bovendien ook te optimistisch over de lente. De zon is verdwenen net na de middag, de energie en de goede voornemens zijn zoals een te ongeduldig bereidde soufflé in mekaar gezakt.

Plots weet ik het weer. We leerden het al in de lagere school: één vogel maakt de lente niet, en honderden witte bloemetjes in onze tuin blijkbaar ook niet. Maar mooi zijn ze wel.

Nog even geduld, denk ik nu. En dan is de lente helemaal daar.

 

Agnes

 

Tot enkele maanden geleden wist ik niet wat een blogger was, net zo min als ik wist dat er een Humo website bestond of dat je ook kon luisteren naar StuBru.

Van Stubru kreeg ik alleen maar hoofdpijn.

Van blote Lien had ik nog nooit gehoord. Ik leef namelijk kijkkastloos. Maar, dank zij Georgina ontdekte ik haar.

Soit, ik wijk af.

Keren we even terug naar het onderwerp: ik wist dus niet dat bloggen bestond, tot een klein kapoentje met een hoog ontwikkeld gevoel voor trends en taal mij daarover sprak. Mijn reactie was, zoals die altijd is: ontdekken dat fenomeen.

Niet gehinderd door enige kennis van zaken of een sterk ontwikkeld literair talent, maakte ik op een regenachtige dag een space aan.

Stel U voor, internetdebiel die ik was, veroverde ik een webplek: het een goenk! Apetrots was ik, coulant vond ik dat bloggen! .

Ondertussen  weet ik dat het gaat om letterliefde, fijne humor en zelfs esthetica.

Het is voor mij ook een patrijspoortje op werelden waar ik in real life nooit contact mee zou hebben.

Straks krijg ik nog bloggerboulimia.

 

 

 Dit is geen actualiteitenshow, maar wel een aanval van acute nostalgie.

Shade's Hang on to your love.   

Hup,… een radiostokje tegen mijn hersenpan. Dank U, Georgina.

De vorige 20 jaren zijn auditief gevuld met Radio 1 en regelmatig Radio Klara of wat ik via internet ontdek. De eerste CD die ik me de laatste vijf jaar in het moderne genre aanschafte, was de filmmuziek van ‘Into the wild’ door Eddy Vedder. Maar uit de nevelen van het verleden dagen Duitse zenders op met KRAFTWERK's Autobahn als achtergrond voor de dolle ritten naar Sindelfingen, München ……….    

Op een Nederlandse zender leerde ik een dikke 20 jaar geleden Sade's 'Hang On To Your Love' kennen, goed voor vochtige ogen als ik Agnes weer eens voor een week moest achterlaten.

In de puberjaren waren er, naast de top 30 op BRT 2, de piratenzenders Veronica en Mi Amigo. Het groepsgewijs LP luisteren of gewoon nachtenlang op stap gaan, was eigenlijk meer aan de orde. The Sex Pistols, The Doors maar ook Jaqcues Dutronc deden me meetrillen.

Mijn uitgangslawaai van toen? Wat denk je van The Sweet, Deep Purple, Bob Marley ….

Als OSHI of Chelone het stokje willen pakken? Mijn hartelijke dank.

 

Ik zal eens een CD  gaan opzetten, zie: Transfiguration du seigneur door de monniken van Chevetogne.

“Agnes, Agnes,… steek jij ondertussen de wierook aan?”

Gehoord van een psycholoog:

Ieder mens  ontwikkelt ongeveer 50000 gedachten per etmaal.

Elke minuut spoken er 1300 woordjes door onze harses.

Van al deze bedenksels is 80% tegen onszelf gericht. ( Ik kan niet, twijfel ect..............)

 

Wij hebben Boze Bolletjes.

 

Adele is ontdekt op myspace en Duffy komt er ook aan. Allemaal via het net. Wanneer word ik beroemd?

 

Mercy, mercy.

 

 

 

Adele

 

  

 

Duffy

 

  

 

 

 

 

Sfeerbeelden van onze wandeling, genomen door een topfotograaf.

 

 

 

Agnes en ikzelf pikten vanmiddag een bioscoopje mee:

‘Into the Wild’ van Sean Penn.

Verwacht geen professionele beschrijving van ons over deze prent.

Daarvoor worstelen we teveel met onze moerstaal.

We waarschuwen wel, neem wat Kleenex mee.

Twee boodschappen hielden we zeker over aan deze película.

 

‘Geluk deel je met anderen.’ 

‘Arrogantie doodt alle liefde.’

 

A&P

 

 

Tijdens het legen van mijn brievenbus hoorde ik 'Zoemmmm, zoeemmmmmmmm'.

 

 

Geloof me of geloof me niet.

 Ik had op 21 februari 2008 'a close encounter' met een bezige bij.

 

 

 

Ons jongste clublid aan het werk

 

Gisterenavond zaten Patrick en ik een eind weg te filosoferen,
tot het gesprek bij het thema euthanasie belandde.
 
 Bij dit delicate onderwerp over de keuze tussen leven en dood zei hij:
 'Laat mij nooit leven als een plant waarbij ik afhankelijk ben van
 machines en in leven moet worden gehouden met vloeibaar voedsel! Als je mij
 zo ziet aftakelen, koppel dan die toestellen die mij in leven houden maar
 af.'
 
 Ik ben rechtgestaan, heb de stekker van zijn computer
 uitgetrokken en al zijn Duvel weggegoten!

Agnes